It isn’t official until it is official

Nu we midden in de storm zitten is 2015 zonder twijfel een jaar om snel te vergeten. Voor mij althans. Ok, er was de fantastische reis naar de states. San Francisco staat met stip op één als vakantie bestemming met Elijah en Samuel later. (Belofte: ik neem mijn kinderen als ze later afstuderen elk afzonderlijk mee op reis naar de andere kant van de wereld). Maar het nieuws dat ik te horen kreeg bij mijn thuiskomst was ronduit afschuwelijk. Ik had kanker.

Na een eerste week van operaties, drie chemo sessies (21 chemo’s verspreid over 60 dagen), een gewichtsverlies van 13% en een operatie die een leuk litteken van 30cm over mijn buik heeft achtergelaten, staan we waar we nu staan.

Hoewel de buikwonde rustig geneest is met de kinderen worstelen uit den boze!

Soit, tijd om de titel uit te leggen: Sommigen weten het al, maar tijdens mijn laatste doktersbezoek bij de dokter die mijn kankerbehandelingen opvolgt, ben ik volledig genezen verklaard! Vanzelfsprekend zijn er de periodieke controles, maar ik ben vogelvrij verklaard!

2016 kan nu al niet meer stuk!

Ik hoop dat dit de laatste post onder “papa is ziek” is. Tenzij jullie willen weten wanneer de buikgriep ook mij getroffen heeft ….

Dank aan allen, iedereen! voor de steun en positieve energie dat jullie deze kant opstuurden!

Katrien, lieve zoetie, voor jou een hele dikke dankjewel, hoe je heel deze periode hebt “overleefd”, hoe je je drie jongens hebt verzorgd en vertroeteld en ondertussen het huishouden hebt geregeld gekregen!

Elijah en Samuel, dankjewel jongens, jullie zijn mijn lichtjes die altijd zullen schijnen!!!

Read the English version

Hit the road Bos

And don’t you come back no more no more no more.

Hit the road Bos and don’t you come back no moooore.

Ik zie het de verpleegsters nog zingen toen ik mijn koffers pakte.
(The three singing nurses waved goodbye and wished never to see me again.)

 

Ik pak mijn koffers en vertrek! Helaas nog niet naar San Benedetto del Tronto, Kopenhagen, Barcelona, Bristol of waarom niet: LA of Hamamatsu. Maar in iedergeval sla ik voor de laatste keer de deur van het UZA dicht. 

Vanzelfsprekend zijn er nog de periodieke controles. Maar laat het ons simpel houden. Het hoofdstuk teelbalkanker  is afgesloten.

Goodbye UZA – Hello good times. 

Big S +1

Gisterenavond 23u was de pijn voldoende onder controle om van de recovery terug overgeplaatst te worden naar de kamer.

Vandaag dus terug op bezoek en deze keer op de kamer ipv de recovery. Alle slangetjes, tubes en zakjes hangen er nog aan. Schrok ik even toen ik onder het bed een zak vol groen spul zag – is dat je urine?! Nee dus, ’t zakske van de maagsonde (via de neus) die de overvloedige galsappen verzamelt. Elward mag nog niets eten of drinken tot zijn maag terug opstart, alleen zakjes suikerwater mogen hem van energie voorzien. En dan te bedenken dat hij op vetarm dieet moet de komende maand* – zo gaat er van mijn ventje niet veel meer overblijven. *Lymfeklieren in de buikholte voeren vetstoffen af, maar gezien die nu net weggesneden zijn is  het dokken op vetten – gelukkig groeien de klieren terug aan :-)

Elward is nog erg moe en mits regelmatig bijdrukken op de epidurale verdoving en infuusjes paracetamol blijft de pijn houdbaar.

Met z’n ogen gesloten en al die draden lijkt hij wel op een uit de kluiten gewassen premature baby die je voorzichtig aanraakt, kusjes geeft, masseert…

Of dit toch niet erger is als de chemo? “Nee”, zegt Elward, “liever deze pijn die mits pijnmedicatie onder controle blijft, dan me vreselijk ziek en misselijk voelen zonder iets dat echt helpt.”

Alé, dat is dan toch iets…

to be continued…

Katrien

Big S-urgery Day

Goooooooood Mooooorniiiiiing Vietnam (UZA)

Normaal gezien wens ik iedereen een goede nachtrust, maar vandaag gaan al die wensen naar slechts één iemand: Dr Hubens :)

Ik voel me zoals meestal opgewekt, hetzij een beetje moe.

Hoewel de verpleegsters al vollop aan het briefen zijn, is het bijzonder stil in en rond het UZA.  Mijn 3! Kamergenoten liggen nog te slapen :)

Op het eerste gezicht zal een spelletje wiezen niet vanzelfsprekend zijn. Maar ik hoop bij meer licht mijn toekomstige opponenten wat beter te  leren kennen. De persoon links van mij snurkt, maar voor de rest geen irritant gebieb van chemo toestellen die ‘klaar’ zijn.

Tot weldra!


Update 17u from the wife: Elward is rond 13u naar het operatiekwartier gereden alwaar de epidurale verdoving wordt gestoken (voor pijnstilling na  de operatie) en daarna de algemene narcose zal plaatsvinden. De operatie zou gemiddeld twee uur duren, maar dat lijkt nu toch iets langer te zijn…

Update 20u from the wife: Elward is awake again and happy (to be awake again :-) He was still in quite some pain, despite the epidural anesthesia (which had been difficult to get inserted in his spine). Although the pain threshold was 8/10 he had a good color and a smile waiting for me, and of course some jokes, you know Elward.

So for this evening he will probably stay in the recoveryroom until the pain is onder control. A good place to because of the close attention you get when you’re not feeling good yet.

Kop op Elward! ik hoop je je ondertussen al wat comfortabeler voelt en je vannacht je roes kunt uitslapen. En ik wens je morgen een zachtaardig bedbadje toe met een allerliefst verpleegstertje 😉

droom zacht,

Katrien

Samuels eerste ziekenhuis bezoek als patiëntje

We hebben het niet aan de grote klok gehangen maar Samuel moest vandaag op bezoek naar het ziekenhuis.

De teelballetjes van onze jongste zijn nog niet ingedaald en moeten operatief op z’n plaats worden gezet.

Vandaag de rechter kant. Volgende keer (nog niet bekend) de linker kant.

We zijn vanochtend vroeg vertrokken naar het ziekenhuis alwaar Samuel zijn eigen persoonlijke kamer kreeg (er waren geen tweepersoons kamers meer.)

Onze Sami was sinds we op de kamer waren hyperactief en werd pas rustig als hij ‘het kleedje’ mocht aandoen. Trots liet hij zich het kleedje aanmeten.

Nadien kwam een verpleegster een verhaaltje voorlezen over een kindje dat ook geopereerd werd, met foto’s van het ziekenhuis.

Onmiddellijk erna mochten we reeds naar de operatiekamer. Met zen drietjes tot vlak voor de operatiezaal, daar mocht enkel mama mee tot hij in slaap lag.

Onze Samuel bleef er rustig bij. Hij vond het wel spannend, dat kon ik wel zien aan zijn ogen en de spanning in zijn lichaam: die koude kamer, met al die vreemde mensen in pakjes en potskes erbij (3 verpleegkundigen, 2 studenten, anesthesist, dokter…)

De operatie is goed verlopen en Sami slaapt nu zijn roes uit op de schoot van mama!

Home Day 3

Vandaag moesten we terug binnen in Geel voor de Bleomycine kuur. (Katrien en Ik)

Dit keer was er vanuit het UZA gebeld om de afspraak te maken. (Eindelijk komt de ‘samenwerking’ tussen beide ziekenhuizen op gang)

Niet alleen de afspraak was op voorhand gemaakt, dit keer kon ik gewoon naar het oncologisch daghospital in plaats van op een kamertje op ‘dienst 7’.

Het verschil tussen beide was enorm!

Lees verder